Ο Χώρος

poems and crimes photo

Τα πρώτα χρόνια της ζωής του υπήρξε ένα όμορφο σπίτι. Χτίστηκε το 1850, με φαρδείς τοίχους, αψιδωτές πόρτες, άνετους χώρους και μια καλά κρυμμένη αυλή. Στο ισόγειο βρίσκονταν και οι στάβλοι. Οι μαρμάρινες ποτίστρες των αλόγων παραμένουν ως σήμερα ατόφιες. Αργότερα, η περιοχή μετατράπηκε στο εμπορικότερο σημείο της πρωτεύουσας. Την αλλαγή αυτή ακολούθησαν και οι κατοικίες (κυρίως των Βαυαρών).

Το κτίριο αυτό το αγαπήσαμε με την πρώτη ματιά. Ξέραμε ότι η επανένταξή του θα ήταν δύσκολη και δαπανηρή, αλλά η απόφασή μας υπερίσχυσε. Με τον αρχιτέκτονα Νίκο Χαραλαμπίδη, το κτίριο αποκάλυψε την ομορφιά του ξανά, αλλά ταυτόχρονα εξυπηρετεί τις ανάγκες σαν σύγχρονη κατασκευή.

Ο χώρος του ισογείου είναι ζεστός και φωτεινός. Το πρωί μυρίζει καφέ και βιβλία. Το μεσημέρι η κουζίνα προσφέρει μακαρονάδες, σούπες, σαλάτες, πίτες και χοιρινό φούρνου. Μπορείς να περάσεις την ώρα σου διαβάζοντας κάποιο βιβλίο που βρίσκεται πάνω στο τραπέζι (κάτω από το τζάμια των τραπεζιών είναι απλωμένα τα χειροποίητα χαρτιά που φέρνει ο Δημήτρης Τσοκάκης από το Νεπάλ) ή παρατηρώντας την κίνηση στο βιβλιοπωλείο με τα εγκλήματα, που συστεγάζεται στη μία πλευρά του ισογείου, ή δουλεύοντας στον φορητό υπολογιστή σου συνδεόμενος με το wifi του κτιρίου, να ξεχνιέσαι βλέποντας τους περαστικούς στο δρόμο ή να ταξιδεύεις στο παρελθόν παρατηρώντας το απέναντι κτίριο, με τον αριθμό 13, που ανήκε στον ράφτη του Όθωνα. Το παρελθόν πάντως κάνει δυναμικότερη την παρουσία του όταν τα αναλόγια στο ισόγειο του μπαρ παύουν να αποτελούν μουσειακά στοιχεία. Μπροστά στα μάτια σου ένα βιβλίο στοιχειοθετείται γράμμα-γράμμα, οι μεταλλικές λέξεις με τον απόλυτο σχεδιασμό σφιχταγκαλιάζονται πάνω στη φόρμα έτοιμες να περάσουν από τη δοκιμασία του δοκιμίου. Αν όμως θέλεις να κινηθείς λίγο, παίρνεις τον καφέ σου ή το ποτό σου και ανεβαίνεις τη βαριά βιομηχανική σκάλα που οδηγεί στον πρώτο όροφο, στα Ποιήματα. Εκεί συνήθως υπάρχουν εκπλήξεις. Εκτός από το βιβλιοπωλείο της ποίησης, στο χώρο γίνονται εκθέσεις ζωγραφικής ή φωτογραφίας, καθώς και παρουσιάσεις βιβλίων ή αφιερωματικές βραδιές.

Το βράδυ, όταν το βιβλιοπωλείο στο ισόγειο κλείσει και τα πλέγματα κρεμαστούν στις βιβλιοθήκες, για να δώσουν στα βιβλία την ανάσα που χρειάζονται, τα αναλόγια και οι πάγκοι σκεπάζονται με διαφανείς θήκες, περιστοιχίζονται από σκαμπό, και επεκτείνουν το χώρο του μπαρ. Τότε η μουσική αλλάζει, επικοινωνεί με άλλους κώδικες, νυχτερινούς, για εκείνους που εξακολουθούν να αναζητούν την ανθρώπινη επαφή έξω. Ανάλογα με τη βραδιά, οι νότες ξεκινούν από την τζαζ και φτάνουν στα έθνικ και στα ρεμπέτικα, χωρίς όρια, γιατί δεν πιστεύουμε στα όρια.

H αυλή στο πίσω μέρος, περιτριγυρισμένη από άδεια κτίρια, ζωγραφισμένα με γκράφιτι, μαζί με το ξύλινο υπερυψωμένο δάπεδό της και τα πανύψηλα δέντρα, δημιουργούν ένα σκηνικό απόδρασης. Το καλοκαίρι τα ηχεία δίνουν τους ήχους που χρειάζεται μια τέτοια ατμόσφαιρα και τα κοκτέιλ την απογειώνουν.